Ο ερχομός του Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της χώρας το 1828 προκάλεσε σύντομα τη δυσφορία σε όσους περίμεναν τη θεσμοθέτηση Συντάγματος

«Τον τελευταίο καιρό ο γαλήνιος ύπνος σας πρέπει να έγινε ανήσυχος. Σας έχουμε τρελάνει, Κυβερνήτα, είναι αλήθεια. Δεν σας αφήνουμε ήσυχα ούτε και τώρα» γράφει η Καρολίνα Μέρμηγκα στο ένθετο τεύχος της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ (21.4.2026), το υπενθυμιστικό της τελευταίας μας δικτατορίας και επετειακό των 250 χρόνων από τη γέννηση του Καποδίστρια.

Και πράγματι, τον τελευταίο καιρό υπάρχει ένας συνωστισμός γύρω από τη μορφή του Κυβερνήτη, όχι μόνο ιστοριογραφικός (ενδεικτικά: Χρήστος Λούκος, Ιωάννης Καποδίστριας, 2022· Α.-Ι. Δ. Μεταξάς, Το αθέατο εγχειρίδιο, 2024· Καποδίστριας, συλλογικός τόμος, συνοδευτικός της εφημερίδας Το Βήμα, 17.5.2026), αλλά και καλλιτεχνικός ‒ δηλαδή μυθιστορηματικός (Αρης Σφακιανάκης, Η σκιά του Κυβερνήτη, 2019· Καρολίνα Μέρμηγκα, Κάτι κρυφό μυστήριο, 2019· Λένα Διβάνη, Ο Καποδίστριας, η Ρωξάνδρα και η Ελλάδα, 2020), θεατρικός (Ιωάννα Παπανδροπούλου-Berthoud, Ιωάννης Καποδίστριας: Δόξα και μοναξιά, 2024· Θοδωρής Γκόνης, Ove vai conte Nano?, 2025) και κινηματογραφικός (Γιάννης Σμαραγδής, Καποδίστριας: Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ, 2025).

Με λίγα λόγια: Ο βίος, η πολιτεία και ο θάνατος του Καποδίστρια προσφέρουν πλούσιο υλικό για ιστοριογραφική και καλλιτεχνική απεικόνιση. Αν όμως η πραγμάτευση αυτού του υλικού κορυφώνεται σήμερα με μια εκ βαθέων κατάθεση ψυχής του κινηματογραφικού του σκηνοθέτη, η αντίστοιχη κατάθεση των κορυφαίων ελλαδικών λογοτεχνών των πρώτων μετεπαναστατικών χρόνων – των αδελφών Αλέξανδρου και Παναγιώτη........

© Το Βήμα