Sevmek demek,Sevdiğimizle ilgili,Dünya'ya gözlerimizi tamamen kapatmak demek,Anlamında olmamalıdır..

Yine, sevmek demek,Sevdiğimizi bütün insanlığın önünde tutarak,Kendi insanlığımızı unutmak manasında da olmamalıdır..

Bir başkasına gönlümüzü açarken,Özsaygımızı korumak,Fedakârlık yaparkende,Kendimizi yok etmemekVe O'na bağlılık gösterirken de,İrademizin bütününü tamamen ayaklarının altına sermek demekVe ya Teslim etmek anlamını da taşımamalıdır..

Zira hiçbir sevda, İnsanın kendi hayatını,Değersizleştirmesini gerektirmez.Belki de,Günümüzün en büyük yanılgılarından biri,Çok sevmeyi,Kendinden vazgeçmekle; 

Sevdiğimize sadakat demenin de,O'na karşı her koşulda,Susmak demek olduğunu,Sanmış olmamız yanlışlığıdır..

Oysa gerçek sevgi, İnsanı küçültmez.Güçlendirir. Sürekli kuşku içinde bırakmaz. Huzur verir. Korkuyla yaşatmazVe yaKorkuyla yönetmezVeGüvenle büyür..

Elbette yaşamımızda,Belki bir gün,Bir ihanetin olabileceği ihtimalini,Bütünüyle ortadan kaldıramayız. Hiçbir söz, Geleceğin bütün belirsizliklerini ortadan kaldırmaya yetmez.Ama bu durum, Beraberliklere dairVe yaSevmeye münhasır,Bütün kapıları kapatmak gerektiği anlamını da içermemektedir.. 

Yapmamız gereken,Kalbimizi taşlaştırmak değil; 

Muhakkak şu yapılmalıdır ki,Kalbimizin yanında,Aklımızı da taşımaktır.Çünkü güven, Körü-körüne inanmak değil, Tanıdıkça inanabilmektir.Sadakat, Bir kez söylenmiş söz değil, Her gün yeniden,Doğrulanan bir tutumdur.İnsan, bütün hayal kırıklıklarına rağmen,Sevebilmeyi sürdürdüğünde, Geçmişin kendisine çizdiği sınırları,Muhakkakki aşmayı başarır..

Gelelim o büyük söze;

*“Ölmek sanıldığı kadar zor değildir ama,**Uğrunda ölünecek birisini bulmak,**Artık öylesine zordur ki..”*

Belki de bu sözün........

© Yurt