Yaşam yolculuğumuzda su misali hayat akıp gidiyor. Geçmiyor diyerek sitemlerle isyan ettiğimiz zamanı ah yıllar! Diyerek sonlandırıyoruz. “Ömür” kelimesine sığdırdığımız yaşam, uzun bir yol gibi görünense de ellili yaşlara gelince anlıyoruz ne kadar da kısa olduğunu. Yaş aldıkça bir o kadar huysuz ve bir o kadar da sakin oluyoruz. Bolca hatıralar ve anılar dilimize dolanıyor. Çocukluğum diye başlayan cümlelerin ardına “ne de çabuk geçti yıllar” diyerek nokta koyuyoruz.

Unutuyoruz yalnızca bir tane hayatımız olduğunu. Sahip olduğumuz becerileri, bilgiyi, imkanları bu hayatı en iyi şekilde yaşamak için kullanmak varken, sevdiklerimizle huzurlu vakit geçirirken, sahip olamadıklarımız yüzünden veya mutsuz bir anı değiştirtmemizden gücümüzün yetmediği şeylerin değişmemesinden şikâyet ediyoruz. Aslında gülmek, ağlamak, mutlu ve mutsuz zamanlarımız hayata dair değil midir? Hepsi bizi insan yapan olgudan ibarettir.

Yaş alıp bir kenara çekilmektense; "neden her günüm aynı olsun? Demeliyiz. Ne anlamı kaldı yaşamanın o vakit?" Yarın neden bugünden daha verimli, daha üretken, daha başarılı, daha sağlıklı, daha bilinçli, daha huzurlu ve daha mutlu olmasın? İradesiz zamanlarımız daha çoktur. Pes ettim dediğimiz,........

© Yeşilgiresun