Biter her şey, gün gelir el olur en değerlilerin ve en kıymetlilerin çeker gider. Gün olur yanında, yamacında ve yanında can bildiklerin arkasını döner. Aşk sevgi bağı ile bağlandıkların gün gelir düşman olur. Ve o vazgeçilmez sandığın insanlardan eser kalmaz hepsi yabancılaşır seni tanımaz olur. Sevdan heba olur zamanın ziyan olur. Tek cümle dökülür dudakların arasından “keşke”

Ah o keşleler! Keşke bu kadar kıymet vermeseydim. Keşke bu kadar sevmeseydim. Keşke onu tanımasaydım. Keşke hiç görmeseydim. Keşke sokağı keşke evi keşkeler sıralanır gider öylesine. Ve geriye kalan keşkelere bürünmüş koskoca bir hiç kalır gönülde. Keşke dediğimiz aslında bir pişmanlıktan, mutsuzluktan ve hayal kırıklığından ibaret somut bir yaşanmışlıklardır.

Aşk çiçek isimleriyle başlayan hayvan isimleriyle biten bir süreçten ibarettir demiş bir düşünür. Herkes için geçerli değil elbette ama genellikle süreç çıkmazlara girince bunlar kaçınılmazdır. Bir bireyin kendisini bir gruba, topluluğa, mekâna veya insana bağlı, yakın ve o bütünün parçası olarak hissetmesi durumu kaybolunca yani........

© Yeşilgiresun