Eğitim, emek isteyen bir uğraştır. Fiziki, manevi ayağı olan eğitim, ikisi bir aradalık ister. Eğitimin maddi ayağında epey gelişme olmasına rağmen; manevi ayağı ya da merhamet ve vicdan tarafında gözle görünür bir aksama mevcuttur. Beşerin maddi ihtiyaçlarını vererek eğittiğinizi düşünebilirsiniz. Okul, sıra, bina, öğretmen, ders, test vb. Bunlar eğitimin maddi dünyasıdır. Alışılagelen tarafımız eğitimin ahlak ve maneviyat kısmıdır. Vicdan ve merhamet eğitimini önemsemiyoruz. Buna ruhun ıslahı da diyebiliriz. Merhamet ya da vicdan eğitimi uygulanabilir bir ahlak terbiyesidir. Bu eğitim de aileden başlar. Anne baba sevgisi, aile terbiyesi dediğimiz aslında bir ahlak eğitimidir. Beşerî ahlakın yanında manevi bir terbiye de gerekiyor. Doğa, insan, beşer, eşya ilişkisi de bunu kapsar. En büyük mürebbi vicdanımızdır. Okul tek başına insan eğitmez. Çocuklarımıza Allah, vatan, din, dil, insan sevgisi eğitimi vermeliyiz. İnsan terbiyesi için aile eğitimi de şarttır. Ailenin vicdan ve merhamet eğitimi doğuştan başlamalıdır. Sevgi, saygı tek taraflı olmamalıdır. Sevilen, sayılan bir talebe; sevmeyi, merhameti de öğrenecektir. Aile sevgisini almış bir öğrenci, mutlaka merhamet ve sevgi gösterisinde bulunacaktır. Toplumda göreceli bir acımasızlık var. Bunun nedeni, eksik vicdan eğitimidir. Kediyi, nebatı sevmeyi evde öğrenen öğrenci hiçbir surette bitkiye saldırmaya kalkışmaz. Çiçekleri koparın yazsanız da o çiçek koparmayacaktır. Merhamet vicdan eğitimi sadece duygusal bir saygı değildir. Acıma da........

© Yeşilgiresun