Sabah saat 5'te uyanıyor. Perdeyi açıyor, yatağını topluyor, birkaç dakika meditasyon yapıyor. Ardından limonlu suyunu içip sporunu yapıyor. Duşunu alıyor, sağlıklı kahvaltısını hazırlıyor. Günlüğüne birkaç satır yazdıktan sonra güne büyük bir huzurla başlıyor.

Telefon ekranında gördüğümüz hayat aşağı yukarı böyle.

Biz ise alarmı üçüncü kez ertelemiş, gözümüzü açtığımızda telefona bakmış ve daha yataktan kalkmadan güne birkaç adım geriden başladığımızı düşünmüş olabiliriz.

Çünkü artık sadece iyi olmamız yetmiyor. İyi olduğumuzu da göstermemiz gerekiyor.

Sağlıklı besleniyoruz. Spor yapıyoruz. Meditasyon yapıyoruz. Kitap okuyoruz. Nefes egzersizleri yapıyoruz. Kendimizi tanımaya, geliştirmeye, iyileştirmeye çalışıyoruz. Bütün bunlar kulağa oldukça güzel geliyor.

Fakat bir noktadan sonra insanın aklına şu soru geliyor:

Kendimize iyi gelmeye çalışırken neden bu kadar yorulduk?

Bir zamanlar "kendine iyi bak" cümlesinin içinde biraz dinlenmek, sevdiğimiz bir şeyi yapmak, bazen hiçbir şey yapmadan oturmak vardı.

Şimdi ise kendimize iyi bakmak neredeyse başlı başına bir proje.

Günde kaç adım attık? Ne kadar su içtik? Kaç saat uyuduk? Meditasyon yaptık mı? Bugün spor var mıydı? Yeterince sağlıklı beslendik mi? Kitabımızı okuduk mu? Günlük tuttuk mu? Telefonu yeterince erken bıraktık mı?

Bunların hepsini yapınca da günün sonunda bir başka soru çıkıyor karşımıza:

"Bugün kendim için yeterince şey yaptım mı?"

İyi yaşam fikri, farkında olmadan yeni bir performans alanına dönüşüyor.

Artık yalnızca işimizde, ilişkilerimizde ya da sosyal hayatımızda başarılı olmamız beklenmiyor. Ruh halimizi bile iyi yönetmemiz gerekiyor.

Üzgünsek neden üzgün olduğumuzu anlamalı, öfkeliysek öfkemizi dönüştürmeli, kaygılıysak nefes egzersizi yapmalı, motivasyonsuzsak kendimizi yeniden harekete geçirmeliyiz.

Sanki insan olmanın bütün zor tarafları, üzerine........

© Yeniçağ