Devlet teslim oldu, Fahrettin Paşa Medine’yi teslim etmedi
Tarih yalnızca kazananların, büyük zaferlerin ve fetihlerin hikâyesi değildir. Bazen kaybedilmiş bir savaşın ortasında, bütün imkânsızlıklara rağmen ayakta kalmaya çalışan insanların hikâyesi, kazanılmış nice zaferden daha derin izler bırakır.
Bugün sizlere böyle bir insandan söz etmek istiyorum.
Medine Müdafii Fahrettin Paşa’dan.
Devletiniz büyük bir savaşın içerisinde. Cepheler birer birer çöküyor. Topraklar elden çıkıyor. İsyanlar başlıyor. İkmal yolları kesiliyor. Askeriniz aç, mühimmatınız sınırlı, yardım gelme ihtimali neredeyse ortadan kalkmış.
Ama siz hâlâ görevinizin başındasınız.
Çünkü koruduğunuz yer sıradan bir şehir değil. Peygamber Efendimizin kabrinin bulunduğu Medine.
Ve siz o şehri kendinize emanet edilmiş bir namus, bir vefa ve tarihî sorumluluk meselesi olarak görüyorsunuz.
ÇÖLÜN ORTASINDA BİR DİRENİŞ
1916 yılında Mekke Şerifi Hüseyin’in İngiliz desteğiyle başlattığı isyan, Osmanlı Devleti’nin Hicaz’daki hâkimiyetini sarsmıştı.
Fahrettin Paşa, Medine’yi savunmakla görevlendirildiğinde karşısında yalnızca silahlı kuvvetler yoktu.
Kesilen demiryolları, tükenen erzak ve giderek daralan savunma imkânları vardı.
Medine’deki Osmanlı askerleri öylesine ağır şartlarla karşı karşıya kaldılar ki açlıkla mücadele edebilmek için çekirge yemek zorunda kaldılar.
Fakat bütün bu yokluklar içerisinde savunma iki yıl yedi ay devam etti.
Fahrettin Paşa ve askerleri yalnızca bir şehri değil, kendilerine emanet edilen bir tarihî sorumluluğu savunduklarına inanıyorlardı.
DEVLET SAVAŞI BİTİRDİ, O MÜDAFAAYI SÜRDÜRDÜ
30 Ekim 1918’de Mondros Mütarekesi imzalandı.
Osmanlı Devleti savaştan çekilmişti.
Mütareke şartları gereğince Medine’deki Osmanlı kuvvetlerinin de teslim olması gerekiyordu.
Fakat Fahrettin Paşa direnişini sürdürdü.
Kendisine Medine’nin tahliyesi teklif edildiğinde verdiği tarihî cevap, onun görev anlayışını anlatmaya yeter:
“Medine Kalesi’nden Türk bayrağını ben kendi elimle indiremem. Eğer mutlaka tahliye edecekseniz buraya başka bir kumandan gönderin.”
Bu sözün üzerinde düşünmek gerekir.
Bir tarafta devletin aldığı kararlar, diğer tarafta kendisine emanet edilen şehri bırakmak istemeyen bir komutanın vicdanı vardı.
Elbette askerlikte emir ve komuta esastır. Fahrettin Paşa’nın teslim emrine uymaması da tarihî ve askerî bakımdan tartışılabilir.
Ancak onun bu tutumunun ardındaki sadakat duygusunu, yaşadığı şartları ve sorumluluk anlayışını görmezden gelmek mümkün değildir.
Nihayet 10 Ocak 1919’da Fahrettin Paşa’nın direnişi sona erdirildi. 13 Ocak’ta Medine’ye Şerif Abdullah’ın kuvvetleri girdi.
Mondros’tan tam 72 gün sonra…
KUTSAL EMANETLERE SAHİP ÇIKAN KOMUTAN
Fahrettin Paşa’nın üzerinde durulması gereken bir başka hizmeti daha vardır.
Medine’deki mukaddes emanetlerin yağmalanma tehlikesine karşı İstanbul’a gönderilmesini sağlamıştır.
Bunun için........
