Türkiye kendini içeriden yaşar, dışarıdan ise hesaplanır. Bu iki durum ilk bakışta çelişkili görünmez; fakat zamanla aralarında sessiz bir gerilim birikir. Çünkü bir ülkenin kendini hissetme biçimi ile dünyanın onu okuma biçimi birbirinden uzaklaştığında, gerçeklik ikiye bölünür.

İçerideki Türkiye bir duygular toplamıdır. Ekonomi yalnızca rakamlardan ibaret değildir; cebin daralmasıdır, geleceğin belirsizleşmesidir. Siyaset yalnızca aktörlerin mücadelesi değildir; taraf olma zorunluluğudur. Adalet yalnızca bir sistem değil, güvenip güvenememe meselesidir. Bu yüzden Türkiye içeride bir analiz nesnesi değil, bir deneyimdir. İnsanlar ülkeyi tartışmaz, ülkenin içinde konum alır.

Dışarıdan bakıldığında ise bu tablo anlamını kaybeder. Türkiye bir hikâye olarak değil, bir konum olarak görülür. Onu izleyenler için önemli olan ne hissettiği değil, ne yapacağıdır. Hangi ittifaka yaklaşacağı, hangi krizlerde nasıl pozisyon alacağı, hangi ekonomik sinyalleri vereceği… Türkiye burada bir özne değil, bir değişken........

© Yeniçağ