Adana Altın Koza ve ‘festival filmi’ sinemacılığı
Zuhal Olcay’ın jüri başkanlığını üstlendiği 33. Adana Altın Koza Film Festivali Ulusal Uzun Metraj yarışma filmlerinin biri hariç tamamını halkımızla beraber seyrettim. Kimi seans, perdedeki baba karakterini kendi babası zannederek, “Baba, baba!” diye seslenen ve tüm salon tarafından sevgiyle karşılanan zihinsel engellilerle, çoğu zaman da bütün biletler bedava olduğu için biletli sinema öğrencilerinin yerini işgal eden, kabahatlerini kabadayıca bağırıp çağırarak örtmeye çalışan külhanbeyiler ile. Maalesef Adana’nın kaderi bu! Onlarca
deneyimli personelin epey zamandandır İstanbul’daki sektör temsilcileriyle ve kimi festivalci yazarlarla iş birliği içinde tekrar tekrar düzenlediği uluslararası bir etkinliğin her yıl bu şekilde
tökezlemesi feci bir durum! Neyse geçelim.
Seyrettiğimiz filmlerden tek tek söz etmeyeceğim. Kimin ödül alacağı veya almayacağı da bu frekanstayken çok önemli değil. Muhtemelen üçüncü beşinci tekrar olacak ama festivallerde gösterilen ve “festival filmi” etiketi yapıştırılmış filmlerin belirleyici vasıfları o kadar birbirinin benzeri, o kadar aynı kaynaktan beslendikleri, ilham aldıkları veya esinlendikleri belli ki ilkini seyrettikten sonra diğerlerinde dejavu yaşıyorsunuz.
Seyrettiğiniz filmlerde bulamadığınız şeyler aynı oluyor: Anlatım özelliklerinde yeni bir yaratıcılık yok! Kişiselleştirme yok. Peki o halde birbirinin benzeri olduğu hissini uyandıran bu........
