Tekrar, öğrenmenin anasıdır. Ama tekrar ede ede öğrendiğini hâlâ tekrar edersen yeni bir bilgiyi öğrenemezsin.

Örneğin “demokratik ulus” kavramını tekrar ede ede öğrendik. Öğrendikten sonra da bir slogan olarak tekrar ettiğimiz için, ben de dahil çoğumuz bu kavramın somut hayatta nasıl gerçekleşeceği hakkında bilgi edinemez olduk.  Kafalar karıştığı günlerde ben, “demokratik ulus yüzünden başımıza gelmedik kalmadı” söylemine karşı, “ortada demokratik ulus yok, bu geleceğin hedefi, o hedefe yürümek için ise Kürt ulusal birliği şart” diye yazdım. Yani demokratik ulus kavramını tekrar etmiş oldum.  Demokratik ulus hedefini Kaf Dağı’nın ardında duran bir hümanist hedef sanmıştım.

Birgün yakın dostum bir Kürt yurtseveriyle sohbet ederken, söz, elli yıllık özgürlük savaşının sonunda nereden nereye gelindiğine dayandı. Dostum “elli yıl önce birisi bana Dersimli Alevi’nin kestiği kuzunun etini yer misin deseydi, sen zıkkımın pekini ye emi derdim,  hele bir Ezidi görsem, şeytanı görmüş gibi olurdum, kapı komşumuz Süryani’nin tarlasına el koyanları gavura karşı desteklediğimiz günleri hatırlıyorum, bir de Zazalara ne biçim Kürtsünüz Kırmançki dilini bile ne hale getirmişsiniz diyen büyüklerimizin sözleri de aklımda kalmış. Bizim aşiretle komşu aşiret arasında yıllar süren ve nice yiğidin can verdiği kan davaları yok mu, şimdi utanç duyuyorum.”  Dostum “hele Heval Veysi, evdeki kadınlarla gün gelip de serhildanlarda el ele tutuşup halaya duracağımı rüyamda görsem inanamazdım” diyerek sözünü bağladı.

Konuşmanın Demokratik Ulus’la ve bu konudaki psikolojik savaş kampanyasıyla ilgisi yoktu. Ama dostumun konuşması bittiği dakikada hakikat kafama........

© Yeni Yaşam