menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Rejimin ‘kültür savaşı’ davetiyesi-gönderene iade

40 0
01.10.2026

Neydi o günler! 2000’lerin başı AKP’si Türkiye’nin geleneksel kültürel ve politik kutuplaşmalarının içinden bodoslama geçiyor; bizzat genel başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ağzından “Eşcinsellerin de kendi hak ve özgürlükleri çerçevesinde yasal güvence altına alınması[nın] şart [olduğunu]” ilan ediyordu. Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener, şarap üretiminin önemini ve değerini şarapçılara bizzat ifade eden bir ekspertiz edasıyla övünüyordu: “Ben bu nesnenin her şeyini bilirim, bir tek tadını bilmem.” 2006 Başbakanlık genelgesi, şiddet mağduru kadınları, çocukları ve töre riskini taşıyan bireyleri korumayı ve kamuda (“şiddete sıfır tolerans”) koordinasyon sağlamayı bir kamu görevi haline getiriyordu; nihayetinde Türkiye, 2011 İstanbul Sözleşmesi’ne taraf olarak, kadınların hak ve özgürlüklerine “toplumsal cinsiyet” kavramı çerçevesinde yaklaşan uluslararası standardın belirlenmesine ev sahipliği yapıyordu.

Üremeye özgülenmemiş her davranış ‘aileye düşmanlık’

Şimdi, “2025 Aile Yılı”nı geride bıraktık, “2026-2035 Aile ve Nüfus On Yılı”ndayız, Türk polisi “kendi hak ve özgürlükleri çerçevesinde” LGBTİ ’ları şafak operasyonlarıyla gözaltına alıyor; polis İHA’ları parklar ve sahillerde “şarabın tadını bilmek” ile ilgilenenleri havadan denetliyor; okullar, camiler, medya, yargı, polis, dört koldan seferber, herkesi eve döndürüp, üremeye özgülenmemiş her davranışı “aileye düşmanlık” olarak kategorize etmek, böyle yapmayanları kınamak, azarlamak, dışlamak, cezalandırmak ve “rezil etmek”le meşgul.

Her sabah sıra sıra plastik kelepçeli sinema oyuncuları, şarkıcılar, türkücüler, influencerlar, bahisçiler, youtuberlar kafalarından bastırılarak KOM polisleri eşliğinde tek sıra hakim önünde: kıl, tüy, kan, idrar kontrolünde, uyuşturucu kullanmışlar mı, kullanmamışlar mı bakılıyor. Kullanmış ya da kullanmamış olsa bir şey değişmiyor; gene eve gönderiliyorlar ama artık “gözden düşürülmüş” olarak. TRT dizilerine çıkmaları; “ünlü” olarak fikirlerinin sorulması söz konusu olmayacak bundan böyle.

Elbette sosyal medya operasyonları bir genel muharebe alanı, “onu dedin, bunu dedin”, “oranı gösterdin buranı gösterdin”, “Cumhurbaşkanına laf soktun” derken, yaygın medyadan tekme tokat kovulmuş ama dijital medyada hakikaten kendilerinin olan izleyicilerine ulaşmış “bağımsız haberciler” de “devriye”ye takılıyor. Takılmasalar ne fark eder: AKP’nin ihbar hattı CİMER var. Gönüllü devriyelerin fantezi dünyalarında yarattıkları suçlar ve kabahatler üzerinden yaptıkları her ihbar Cumhuriyet savcıları için bir emir: “Alın getirin!” Ardından, oranın jandarması, buranın polis karakolunun hoşuna gitmeyen dijital içeriklerin yasaklama listelerini ikiletmeyen nöbetçi hâkimlik kararları ve tükenmeyen bir sansür, yasaklama çevrimi.

AKP liberallerle ittifakına son vereli bir 15 yıl oluyor, 15-20 Temmuz 2016 darbesinin üzerinden 10 yıl geçti, Erdoğan, kültür savaşının hücum borusunu 2017’de çaldı: “Siyasi olarak iktidar olmak başka bir........

© Yeni Yaşam