Neredeyse yüz yıl boyunca binlerce insan, en çok da kadınlar için cehennemin öteki adıydı Amalia Hapishanesi. Sonunda iş yine inşaat işçileri sendikasına düştü. Kazma kürek daldılar ve bu utancı yok ettiler

Arif Mostarlı

14 Nisan 1931 günüydü, Barselona’da bir grup kadın Calle Reina Amàlia’ya, şu uğursuz kadın hapishanesine doğru yola çıktılar. Başlarında Maria Rius vardı ve şüphesiz eski mahkûmu olduğu hapishanenin girdisini çıktısını gayet iyi biliyordu. Bir işçi çocuğu olan Maria Rius, neredeyse çocukluğundan beri tekstil fabrikalarında çalışmış ve ilk fırsatta da CNT sendikasına katılmıştı. Aynı zamanda bir yeraltı anarşist grubu olan Los Solidarios’un da üyesiydi ve anarşist mahkûmların kaçışını organize etmek en iyi yaptığı işlerden biriydi. Bu yüzden 8 yıl hapis cezasına çarptırılınca Fransa’ya geçmiş, 1930’da yeniden Barselona’ya dönüp kadın tutsaklarla ilgili komitenin bir parçası olmuştu.

14 Nisan 1931’de yaptığı şey de bunun bir parçasıydı. Cezaevine saldıran kadınlar, o gün içerideki tutsakları serbest bırakırken, bütün dosyaları da ateşe verdiler.

Korkunç bir tarih

Ama Amalia Hapishanesi o gün yıkılmadı. Her köşesi, her hücresi Barselona halkının ve özellikle kadınların acı hatıralarıyla dolu bu korkunç hapishane, ancak beş yıl sonra tümüyle yıkılacaktı.

Popüler olarak Presó vella, Presó d’Amà veya La Galera olarak bilinen Reina Amàlia hapishanesi, 1839’dan 1904’e kadar Barselona’nın popüler olarak Çin Mahallesi olarak bilinen Raval mahallesini, erkekleri, kadınları, çocukları ve çocukları barındıran bir yerdi. 1837’de ateşe verilen Sant Vicent de Paul manastırının yerine yapılan hapishanede, 1844 yılı itibarıyla 614 kişiden 242’si siyasi-askeri nedenlerle oradaydı.........

© Yeni Yaşam