Ahengini yitirmiş hayatların orta yerinde, bir ufuk aranıyor. Ritmini kaybetmiş seslerin arasında çığlıklar beyhude birer çağrı gibi duyuluyor. İnsan hem kendine hem de başkasına rağmen yürüyebiliyor. Geçmişte kalanlar, her şeyi beraberinde sürüklüyor ve geçmiş gelecek oluveriyor çünkü gelecek olan gelmiyor.

Bir büyü, bir dua, bir dilek bir pusula oluyor. İnsan gideceği yeri bilir de varacağı yerden habersizdir diye bir cümle herkesi cezalandırabiliyor. Yolun öğrettikleri, sınadığı, savurduğu, teğet geçtiği ve tehdit ettiği gerçeği, bizi bir yerlerden alıp hiçbir yere götürüyor. Bazı adımlar boşluklara atılır, adımlar bazen boşluklarda kalır, boşluklar adımlarla yürür bazen.

Zedelenmiş zamanların içinden geçiyoruz. Kırılmış bir aynanın dağılmış parçaları gibi bir ömür, geride kalıyor. Sonra her yansıma bir gösteriye, her gölge bir karabasana dönüşüyor. Yaşamak çünkü, bırakılan bir şeye dönüşebiliyor ya da unutulan. Üzgün bir bakış, mutlu bir yüz, sıkılmış bir yumruk,........

© Yeni Yaşam