Yaşamlar vardır, örnek olurlar ve örnekleri çoğaltırlar. Kolay değil aynı ısrarla hayatı sürdürmek, inat etmek ve bir geleneğe her yönde anlam vermek. Geçtiğimiz günlerde Özgür Basın büyük emekler veren hocasını kaybetti.

Bazı ölümler insanı en başa götürür, başlangıçlara ve bu yüzden sonların bir hükmü kalmaz. Ben de günlerdir Hüseyin hocamızı düşünüyorum, bende ve bizde bıraktıklarını pek tabii.

Kuşkusuz hapishaneye yolu düşen herkes Hüseyin Aykol’u ve ‘İçeriden’ köşesini çok iyi bilir. Aslında bilmek zorundadır. Her devrimci tutsağın notları arasında hocamızın adresi bulunur. Çünkü ne zaman dara düşsek hocamıza yazardık ve biliyorduk ki hocamız bizi dert ederdi.

Yıllar önce ağır cezalı bir tutsak olarak fırsat buldukça Hüseyin hocamıza yazdığım yazıları gönderirdim. Düşüncelerini merak ederdim, yazılarımı nasıl gördüğünü. Dönemin Özgür Gündem gazetesi bulunduğum hapishaneye bir ay sonra ve topluca gelirdi. Yazdığım yazıların akıbetini o zaman öğrenmiş oldurdum. Önce ‘İçeriden’ köşesine gelen mektup listesinde adımı görürdüm, sonra da forum bölümünde yayınlandığını.

Daha sonra hapishaneden çıktığımda kendisi ile iletişime geçtim. Düşüncelerine önem verdiğim ve halen tutsak olan Zeki Bayhan’ın gazeteci olmam yönündeki önerisini aklımda tutup hocamıza heyecanla yazdım. Önce yazılarımı yayınladığı için teşekkür ettim. Ardından da düşüncemi ve yapmak istediklerimi. Beni şimdi kapatılmış olan Dicle Haber Ajansı’nın (DİHA) Diyarbakır’da bulunan bürosuna yönlendirdi. Gazeteciliğe adım attığım bir eşik........

© Yeni Yaşam