İstanbul’dan Zenzibar ve Balkanlar’a: ‘Türk Ruhu’nun, emanetin ve nöbetin izinde…

Üç güne haftaları, belki de ayları sığdırdığınız günler olmuştur sizlerin de. Geçen hafta Zenzibar’dan Polonya’ya, İstanbul’dan Makedonya’ya uzanan üç günlük inanılmaz bir kısmen zihnî, kısmen fiîlî bir seyahatimiz oldu. Fiîlî seyahatimizin zihnî / entelektüel beyin fırtınasına dönüştüğü unutulmaz bir ânı, Makedonya’nın �’ı Türk olan şehri Gostivar’da yaşadık, iki MTO talebesi kardeşimizin düğünleri için geldiğimiz Makedonya’da.

MTO yönetim ekibimizden Muharrem Kartancı kardeşim, çıktığımız yolcuğu çok güzel yazdı. Güzel, lezzetli bir pazar yazısı oldu bu. Zihin açıcı, keyifli okumalar…

ÜÇ GÜN NE KADAR UZUN YAŞANABİLİR?

Bazı yolculuklar insanı yalnızca bir şehirden başka bir şehre götürmez; kendi hafızasının, kendi ruhunun ve kendisine bırakılmış emanetin derinliklerine yürütür.

Yusuf Kaplan Hocamızla iki talebesinin düğünü için Üsküp’e uçuyoruz. Uçakta zihnim, bir gün önce Kısıklı’da, Zenzibar’da bir eğitim ocağı kurmanın derdine düşmüş bir Anadolu ereninin Hocamızdan yol ve yöntem sormasını düşünüyor.

Küçük, dedelerimizden emanet bir mimari ile inşa edilmiş ahşap, ruh dolu bir binanın ağaç dalları ile perdelenmiş camlarının arkasında bulunan küçücük bir odada, Hocamızın etrafında kümelenen gençlerin oluşturduğu ruh gerilimi altında kitaba, okumaya, insanlığa dair ahdimizi yenilerken kapı zili çalıyor ve ak saçlı, ak sakallı bir beyefendi giriyor içeriye.

Kendini tanıtıyor bizlere; çok mütevazı olduğunu anlıyoruz, büyük işler başarmış, Avrupa görmüş, değişik ülkelerde yaşamış…

Ve karar vermiş; yüzde doksan dokuzu Müslüman, anne babaların çocuklarının eğitilmesini çok istediği, hiçbir engel çıkarmadığı ülkeyi seçmeye: Zenzibar.

Anaokulundan üniversiteye uzanacak, tüm Afrika’ya, oradan bütün insanlığa model olacak bir eğitim halkası kurmanın; çocukları yalnızca bilgiyle değil, bir istikamet ve medeniyet şuuru ile yetiştirmenin derdiyle yanan bir........

© Yeni Şafak