Bu köşeden partilerin

varsa ekopolitik yönelimlerini ve durumlarını ele aldım epeyce. En çok da yokluktan bahsettim.

Nihayet bir kıpırdanma başladı Türkiye’de.

Kimi sağa kimi sola doğru kimi de milli olana doğru bir tavır kazanma peşine düştü.

Gladyonun 12 Eylül’de kanlı eliyle kapattığı tartışmayı bugünün kavrayışlarıyla yeniden açıyor Türkiye. Ben de siyasi olsun sivil olsun herkes bu sefer bu tartışmayı toplum lehine tamamlamak üzere katılmalı diyorum. Bizim olanı bulmak için…

Şimdilik söylenenlere bakınca; söyleyenin kimliğinden sıyırdığınızda hala kim ne söylüyor ayrımı ortaya çıkamadı. Sözün karakteri oluşmadı. Eylem-söylem uyumu kuracak kadar bütüncül bakış açıları da yok. Gözünüzü kapatıp dinlerseniz neredeyse aynı şeyleri söylüyorlar. Parti seçmek bu anlamda imkânsız gibi bir şey. Ama kısa sürede hayli ilerleme oldu.

Yalnız teröristbaşının gümbürtüsüne gittiyse de geçenlerde Sn Bahçeli’nin ekonomik tasavvurlarına ilişkin açıklamaları farklıydı. Hem de çok farklıydı. Küresele küreselin kodlarıyla değil, milli bir karakterden entegre olan ve dünyayı da kendine entegre eden bir ekonomiden bahsediyordu.

Farklıydı ama ekopolitik olarak biraz da karman çormandı.

Bir düğümü çözecek gibi başladı fakat öyle bitmedi. Sanki bugünkü ekonomi programı elini kolunu bağlamışçasına…

Başkaca tespitlerim de var.

Mesela “modası geçmiş ekonomik düşünceler” ekseriyetle Keynes’in düşünceleri olduğu halde Keynes metinde yanlış konumlandırılmıştı.

“Görünmez el metaforu sömürünün çarkı” olarak sunulmuştu ama sanırım adresi müphemdi.

Bu eleştiri finansal kesime yöneltilseydi tam isabet olurdu.

“Rasyonel insan portresi” ise tam da ihtiyacımız olan........

© Yeni Şafak