Ortodoks Hristiyan İlyas-Nevâl Terzî çifti, Siyonist terör örgütleri tarafından bölgeden sürgün edildikleri 1948 yılına kadar, Akdeniz kıyısındaki şirin ve bereketli Filistin şehri Yafa’da yaşıyordu. Sonra, kendileri gibi on binlerce mülteciyle beraber Gazze’deki bir kampa yerleştirildiler. Kamplar zamanla kasabalara dönüştü, Terzîler de yine Akdeniz kıyısındaki bu derme-çatma gecekondu kasabalarda yaşamaya alıştılar. Diğer bütün Filistinli mülteciler gibi.

İlyas ve Nevâl’in dört çocuğu oldu: Kemâl, Hıdır (Hader), Evelin ve Randa. Hayatları, diğer Filistinlilerden ayırt edilemeyecek bir sadelikte, usulca akıp gidiyordu. Ta ki 8 Şubat 1988 günü yaşananlara kadar…

Birinci İntifada’nın başlangıcından hemen sonra, Filistin’in her yeri gibi Gazze de diken üstündeydi. Sokaklarda işgal askerleri ve tankları devriye geziyor, Filistinli gençlerle işgalciler arasında çatışmalar yaşanıyordu. Terzî ailesinin 19 yaşındaki küçük oğlu Hıdır, o gün bisikletine binmiş bakkal alışverişine giderken, Hayyu’z-Zeytûn semtinde bir çatışmanın tam ortasında kaldı. Birkaç dakika içinde, canını kurtarmak için pedalına asılan Hıdır’la, peşine düşen İsrail askerleri arasında bir kovalamaca başladı. Hıdır, yaşlı bir kadının evine sığınınca, dört asker de arkasından içeri daldı. Genç adam, ev sahibi kadıncağızın engelleme çabalarına rağmen, işgalci askerler tarafından feci........

© Yeni Şafak