Önceki yazımızda hüsnühat psikolojisi esasında iki büyük eserden yapacağımız birer küçük kazından söz etmiştim.

İlk eser Albül-cabbâr en-Nifferi’ye ait olan Mevâkıf’tır (Trc.: Nurullah Koltaş, Büyüyenay, İstanbul 2017).

Önce bu eserin 67. Mevkıf’ındaki “harf” esaslı ifadeleri seçelim:

“Beni “Mahzar”da durdurdu ve bana dedi ki: 

1. Harf bir perdedir ve perde bir harftir. 

3. Şayet Elimden yemezsen ve Elimden içmezsen Benim taatime yerleşmezsin. 

4. Eğer Benim için taatte bulunmazsan, ibadetime yerleşmezsin. 

5. Günahını uzaklaştır ki cehlini uzaklaştırabilesin. 

6. Şayet günahını zikredersen, Rabbini zikredemezsin. 

8. Dünyada seni Ben’den alıkoyan kişi, âhirette seni Ben’den alıkoyan kişidir.

9. Harfi kevnin önünde, aklı harfin önünde, marifeti aklın önünde ve ihlâsı da marifetin önünde vakfe ettirdim.

10. Harf bilmez Ben’i; harften olan da bilmez, harfte olan da bilmez Beni.

11. Harfe sadece harfin lisânıyla hitâp ederim; fakat lisân Bana şahit olmaz, harf de bilmez Ben’i.

15. Sana görünen, kendinde karar kıldığı cinsten görünür.

16. Karar bulan ilim, karar bulan cehldir.

18. Düşmanlarından en amansız olanı, seni ilimden değil cehlden hurûc ettirmeye teşebbüs edendir.

19. Eğer o seni ilimden engellerse, bunu sadece seni cehlden engellemek için yapar. 

22. Harf, kendisiyle onların görünür olduğu mekânlarıdır ve harf kendisiyle onların görünür olduğu ilimleridir ve harf kendisiyle onların görünür olduğu vakfeleridir. 

23. Ârife gelince, onun sınırı harften hurûc eder ve her ne kadar harfler onun setresi olsa da o........

© Yeni Şafak