Akşama doğru telefonlar titriyor. Ekranlara bir bildirim düşüyor: “Bu gece uzun olacak! Önerilerimize kulak verin, eğlenceli bir gece geçirin.”

Aynı saatlerde bazı haber kanallarının ekranlarında ise sayaçlar çalışıyor. Zaman gece 03.00’e doğru geri sayıyor. Haberciler, uzmanlar, analistler ilan edilen

katliamın olası sonuçlarını yorumluyor.

Yine aynı anlarda bazı şehirlerde evler yıkılıyor, tesisler bombalanıyor, enkazlardan cesetler çıkarılıyor. Tepelerinden ölüm yağan insanlar bir yandan da köprüleri, yolları çevreliyorlar. Zincir halkaları gibi birbirine kenetlenmiş halde, ülkeleri için canlı kalkan olarak saatlerin 03.00 olmasını,

“vatan nöbetinde” katledilmeyi bekliyorlar.

Dünyanın geri kalanı ise ya onları izliyor ya da olacakları

“izlememeleri” için farklı içeriklere yönlendiriliyor.

Ütopik bir romandan tasvir ya da bilim kurgu dizilerinin gerilim dolu sahnelerinden biri değil bu manzara. Üç gün önce yaşandı ve bizler de

bu devasa yok edilme sahnesinde yer aldık.

Televizyon ekranlarında savaşların artık sıradanlaşan görüntüleri akarken, cep telefonlarımızdan başka bir dünyanın kapısı aralandı: Diziler, filmler, eğlenceli vakit geçirme önerileri…

Modern çağın insanları olarak, en tuhaf çelişkimiz de tam olarak burada başlıyor. Daha fazla iletişim, anlık bilgi ve dünyada olan bitenden haberdar olma dürtümüz; bir ülkenin yerle bir edilmesi hazırlıklarını canlı izlemek ile

o kanlı geceyi eğlenceli içerik tüketerek geçirme ikileminde bırakıldı.

Black Mirror

dizisinin “çoktan seçmeli” senaryosu herkesi hayret ettirmişti. Bölümün nasıl sürmesi gerektiği izleyicinin tercihine bırakılmıştı. Netflix’in yıllar önce........

© Yeni Şafak