Bir ülkenin nasıl yönetildiğini anlamak için bütçe tablolarına, resmi açıklamalara, süslü cümlelere bakmaya gerek yok. Bir emeklinin mutfağına bakmak yeterli.

Tencerenin içi boşsa, ilaç kutusu yarım doluysa, fatura zarfı korku uyandırıyorsa, orada sorun vardır.

Hem de büyük bir sorun.

Bugün emekliye reva görülen şey, açlık sınırının altında bir maaş, "artış" denilerek sunulan komik rakamlar ve insanca yaşamdan sistemli biçimde dışlanmasıdır.

Hayat standardı diye bir kavram, emekli için artık yok hükmünde.

Tatil hayal, sosyal yaşam lüks, kültür nefes alınmaz bir uzaklıkta.

Emekli için yaşam, gün saymaya indirgenmiş.

Bir ömür çalışmış, prim ödemiş, bu ülkenin yükünü omuzlamış insanlar bugün yaşamak için dilenci hâline getirildi.

Belediye yardım kuyrukları, aş evleri, sosyal destek kolileri.

Hak olanın lütuf gibi sunulduğu bir düzen bu. Emekli, kendi parası için bile mahcup edildi.

Bu tabloya bakıp "kaynak yok" demek artık kimseyi ikna etmiyor.

Çünkü kaynak var.

Hem de fazlasıyla.

2026 bütçesinde öngörülen 63 milyar dolarlık faiz ödemesi, her şeyi apaçık ortaya koyuyor.

Bu para, 12 milyon emekliye bölündüğünde, her birinin maaşına aylık yaklaşık 25 bin TL eklenebilir.

Yani emeklinin 40–45 bin TL maaş alması bir........

© Yeni Mesaj