'Nerden Gelir Yolun Senin Ya Nere Varır Menzilin?'
(Yoktuk. Önce ruhumuz yaratıldı. Sonra bir damla su olduk ve yolculuğumuz başladı...) İnsan, zamanın dar koridorlarına sıkışmış sıradan bir varlık değildir; o, başlangıcı "Ezel" ufkuna dayanan, sonu ise "Ebed" denizine dökülen muazzam bir varoluş nehridir. Bu yolculuk, sadece biyolojik bir doğumla başlayıp soğuk bir mezar taşında son bulan kısacık bir hikâye değil; aksine her durağı derin bir hikmetle örülmüş, ontolojik bir sırrın adım adım çözülüşüdür.
1. İlk Söz ve Varoluşun Şafağı
Her şey, henüz zamanın ve mekânın yaratılmadığı o mutlak sessizlikte, "Elestü bi-Rabbiküm?" (Ben sizin Rabbiniz değil miyim?) nidasıyla başladı. Ruhlar âlemi, insanın kendi hakikatine uyandığı ilk şafaktı. Orada verilen "Kâlû Belâ" (Evet, Rabbimizsin) cevabı, insanın fıtratına işlenen silinmez bir mühürdü. İnsanın dünya gurbetinde hissettiği o derin yalnızlık ve "ait olamama" sancısı, aslında bu ilk meclise duyduğu ezelî özlemin bir yankısıdır.
2. Baba Sulbü: Görünmeyenin İçindeki Emanet
Ruhun o yüce mecliste verdiği sözün ardından, maddi âleme doğru kutlu bir tenezzül (iniş) başladı. İnsan, henüz kendi varlığından habersiz bir zerre, bir nutfe olarak asırlar boyunca nesillerin sırtında, babaların sulbünde taşındı. Bu evre, varlığın "kuvveden fiile" (potansiyelden gerçekliğe) geçişinin ilk sessiz hazırlığıdır; insan, tarihin ve kaderin görünmez iplikleriyle dokunarak kendi zamanını bekleyen gizli bir tohum gibidir.
3. Ana Rahminden Dünyaya Karanlıktan Aydınlığa
Tohumun toprağa düşmesi gibi, o gizli emanet ana rahminin şefkatli karanlığına emanet edildi. Burası, yokluk ile varlık arasındaki o ince berzahtır. Üç karanlık tabaka içinde ilahi bir sanatla şekillenen beden, yüz yirminci günün eşiğinde o ezelî nefha ile,........
