menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Çocuklarımızı büyütürken çocukluklarını mı çalıyoruz?

11 0
06.11.2026

Bir çocuğun geleceğini inşa etmek, onun bugününü yok saymakla mümkün değildir.

Bazen bir kitap insanın karşısına yalnızca okunmak için değil, kendisine ve yaşadığı topluma yeniden bakmasını sağlamak için çıkar.Ailece Okuyoruz projesi kapsamında gerçekleştirilen çalışmada belirlenen Müjdat Ataman'ın Açılın Ben Çocuğum adlı kitabı da benim için böyle bir anlam taşıdı. Şermin Yaşar gibi güçlü bir  kalemin kendisinden övgüyle bahsettiği bu kitap, insanın eğitim alanında daha derinlemesine bilgi sahibi olmasını sağlıyor. Kitabın adı bile yetişkinlerin dünyasında kendisine yeterince yer bulamayan çocukların sessiz çığlığı gibi…Çünkü biz yetişkinler konuşmayı, anlatmayı, öğretmeyi ve yönlendirmeyi çok seviyoruz. Fakat aynı ölçüde dinlemeyi, anlamayı ve bir çocuğun dünyasına onun gözlerinden bakmayı başarabiliyor muyuz?

Çocuk yetiştirmekle çocukluğu yaşatmak arasında çoğu zaman gözden kaçırdığımız ince bir çizgi var.

Bugün ailelerin önemli bir kısmı çocuklarının geleceği için büyük fedakârlıklar yapıyor. Daha iyi bir okul, daha iyi bir eğitim, daha iyi bir meslek ve daha iyi bir hayat… Bütün bu beklentiler ilk bakışta son derece masum ve anlaşılır. Ancak burada üzerinde düşünmemiz gereken bir mesele var: Çocuğumuz için kurduğumuz gelecek hayalleri, onun kendi hayallerine ne kadar yer bırakıyor?

Kimi zaman çocuklarımızın ne olmak istediğini değil, ne olması gerektiğini konuşuyoruz. Hangi mesleği seçeceğine, nasıl davranacağına, kimlerle arkadaşlık edeceğine, hatta boş zamanını nasıl değerlendireceğine kadar uzanan bir yetişkin........

© Yeni Meram