Gözümüzün önünde duran ama çoğu zaman görmezden gelmeyi tercih ettiğimiz bir gerçek var: Suçun yaşı giderek küçülüyor. Bir çocuğun eline silah, bıçak ya da öfke tutuşturuluyorsa, burada durup düşünmek gerekir. Çünkü bu tabloyu yalnızca “suçlu çocuk” etiketiyle açıklamak, asıl sorumluları perde arkasında bırakmaktan başka bir işe yaramaz.

Gözümüzün nuru olması gereken çocuklar, kimi zaman yan bakma, kimi zaman basit bir tartışma bahanesiyle hayattan koparılıyor. Henüz oyun çağında olması gereken bir çocuk, bir başkasının canına kıyabiliyor. Peki bu hikâyede gerçekten suçlu kim? Tetiği çeken mi, yoksa o tetiği çekmeye giden yolu döşeyenler mi?

Aile, bir çocuğun hayata tutunduğu ilk limandır. Sevgiyle büyüyen, ilgi gören çocuklarla; ilgisizlik,........

© Yeni Birlik