“Karşımda müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde evladım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeye, imanımı kurtarmaya koşuyorum. Yolda biri beni kösteklemek istemiş de ayağım ona çarpmış; ne ehemmiyeti var? O müthiş yangın karşısında bu küçük hadise bir kıymet ifade eder mi? Dar düşünceler, dar görüşler!”

Şimdi tam da evimizde, ailemizde, okullarımızda ve içimizde o yangını yaşıyoruz. Bu öyle bir yangın ki; sadece bizi değil ailemizi, eşimizi, dostumuzu, komşularımızı, akrabalarımızı adeta tüm dünyayı yakıp kavuruyor; ateşi her tarafa sıçrıyor. 

Uzmanların, psikologların, yöneticilerin, öğretmenlerin ve ebeveynlerin; herkesin kendine göre bir açıklama yaptığı, birbirini suçladığı veya “Neden böyle olduk, eskiden böyle değildik, nasıl olabilir?” diye sorguladığı bir dönemdeyiz. Gerek uzmanların gerek psikolog okul rehberlik servislerinin ve yöneticilerin alacağı tedbir ve dersler elbette var. Peki benim için bizim için çözüm nedir? Ne yapmamız gerekiyor? Bana düşen görev nedir? Ben de mesulüm bu durumdan deyip en çok da kendimize dönüp bakmamız gereken, o yangının hepimizin içinde olduğu noktadayız. 

Acaba biz ebeveynler olarak, bize emanet edilen çocuklarımıza ne kadar sahip çıkabiliyoruz? Küçük yaştan........

© Yeni Asya