Ancak bu, fânîliğin ufkunda hızla sönüp giden bir şafak ışığıdır ve insanı aldatmamalıdır. İnsanın yaratılışındaki üstün kabiliyetler ve fânîliği, onun bu âleme belli bir hikmet üzere vazifeli bir memur ve geçici bir misafir olarak gönderildiğini haber verir. Öyleyse insana düşen, öncelikle bu ulvî vazifesini idrak etmek ve varacağı ebedî menzile hazırlanmak olmalıdır. Bu çağın imkânları fânîliğin tozlu yollarında heba edilmek için değil, asıl gayeye ve hakikî vazifeye hizmet etmek için vardır. Ne var ki çoğu insan bilim ve teknoloji nimetlerini; iman ve ubudiyet yolunda değerlendirmek yerine kalbi karartan dalâlet yolunda nefsine hizmet eder hâle getirmiştir.

Sefaheti bu asır için şöyle tanımlayabiliriz: İnsan; dünyadaki imkânları -özellikle teknoloji ve haz araçlarını- nefsinin arzularını tatmin etmek, Allah’ın emir ve yasaklarını unutarak kendi heva ve hevesine hizmet etmek amacıyla kullanabilmektedir.

Bu durum Allah’ın emrettiği istikametten sapmak ve gaflete düşmek anlamına gelir. Teknoloji, endüstriyel gıdalar, bilgisayar oyunları, film-dizi ve sosyal medyanın sunduğu hazır hazlar; çoğunlukla nefsin arzularını tatmin etmekte kullanılmaktadır.

Bu fânî dünyanın geçici ve süflî zevkleri, insanın yüksek fıtratına uygun olmadığından, hevayı bu dünyada tatmin etmeye çalışmak........

© Yeni Asya