Şefkatli anne kucağı, merhametli baba sıcaklığı ve hayatı öğreten kardeşlerle başlayan insan ilişkileri yine kucağına alıp birilerinin kabre koymasına kadar ne çok insan dokunur insanın hayatına. Kimi düşürür, kimi düşünce ayağa kaldırır. İtiş kakış böylece sürer gider günler. Kimini severiz, kimi zorlar hayatımızı, kiminin varlığı engeldir, kimi ise yolumuzu açar. Hepsinin bir karşılığı vardır hayatımızda. “Keşke tanımasaydım,” “iyi ki hayatımdasın” dediklerimizle tamamlanır noksan- lıklarımız. Hakikatte zorluk çıkaranlardır bizi yarınlara hazırlayanlar. Zira zahmet rahmeti barındırır içinde.

Bir insanın gelişme dönemine kadar ne çok insanın etkisi vardır kollarının altında. Ne çok dualar vardır kendisinin bile bilmediği, düşünmediği. Ne çok emekler, fedakârlıklar vardır o büyürken, yürürken. Ne çok insan dokunmuştur hayatına görünmeden. Ne çok insan maddî-manevî katkı sunmuştur bir insan yetişirken........

© Yeni Asya