Günlük hayatın yorgunluğu, zihnin dağınıklığı ve iç sıkıntısı çoğu zaman ekranın karşısında giderilmeye çalışılır. Oysa ekran, yalnızca oyalanılan bir araç değil insanın düşünce dünyasını ve manevî hassasiyetlerini yavaş, ama istikrarlı biçimde şekillendiren güçlü bir etken konumundadır. Sinema ve televizyon, çoğu zaman masum bir eğlence alanı gibi sunulur. Ancak her anlatılan şey, bir tercihin ürünüdür. Hangi hayat tarzının cazip gösterildiği, hangi değerlerin alaya alındığı, hangilerinin sessizce görmezden gelindiği tesadüf değildir. Ekran, izleyiciye açıkça ne düşüneceğini söylemiyor fakat neyin normal, neyin gereksiz, neyin artık eskidiği konusunda güçlü telkinlerde bulunuyor.

Görüntünün kelimeden daha etkili olduğu bir çağdayız. Çünkü görüntü tartışmaz, delil sunmaz, itiraz beklemez. Sadece gösterir, gösterdiklerini de tekrar eder. Bu tekrar, zamanla zihinde bir alışkanlığa dönüşür. İnsanlar, sürekli maruz kaldığı şeye karşı mesafe koymakta zorlanıyor ve sorgulamak yerine kabullenmeye başlıyor. Ekranın öğretme biçimi sessiz olmasına rağmen derin izler........

© Yeni Asya