Güneşten gelen nur, yapraklarda hayat bulur; cansız maddeler, İlâhî bir emirle canlılığa dönüşür. Fotosentez, kâinatın nurdan nefese uzanan en berrak tecellilerinden biridir.

Güneş, milyonlarca kilometre öteden (149,5 milyon km.) yeryüzüne İlâhî bir emirle ışık gönderir. Bu ışık, bitkilerin yapraklarında özel bir şekilde karşılanır. Klorofil denilen madde, güneş nurunu adeta bir anahtar gibi kullanır; havadaki karbondioksit ve topraktaki su, canlılığın temel yapı taşlarına çevrilir. Bu dönüşümde yalnız besin değil, aynı zamanda oksijen üretilir. İnsan ve hayvanların soluduğu bu oksijen, bir yaprağın içindeki sessiz faaliyetin hediyesidir.

Fotosentez olmasaydı, atmosferdeki oksijen kısa sürede tükenir; hayat birkaç nefeslik bir zaman diliminde sona ererdi. Ancak İlâhî hikmet, bu hayatî vazifeyi tek bir canlıya değil, yeryüzünün her köşesine yaymıştır. Ormanlar, çayırlar, yosunlar ve denizlerdeki mikroskobik fitoplanktonlar; hepsi bu vazifenin birer memurudur. Özellikle okyanuslarda yaşayan bu küçük canlılar, yeryüzü oksijeninin yaklaşık yarısını üretir. Küçük görünenin büyük vazifeler gördüğü bir nizamdır bu.

Fotosentez yalnız oksijen........

© Yeni Asya