Meşveret esnasında kırıcı, incitici ve tahkir edici sözler söylemek doğru değildir ve meşveretin ruhuna zarar verir; ihlâsı, uhuvveti ve tesânüdü zedeler. Böyle bir üslup, doğru bir fikrin bile tesirini azaltabilir ve meşveretin ruhunu ve bereketini menfî yönde etkileyebilir.

Meşverette teenniyle hareket etmek gerekir

Bediüzzaman, Risale-i Nur’da meşveretin temel gayesinin hakkı bulmak olduğunu ifade eder. Meşverete katılan herkes, kendi fikirlerini kabul ettirmek için değil, hak hangi tarafta ise ona tâbi olmak için konuşmalıdır.

Bu sebeple meşverette; sesin yükselmesi, sert ithamlar, küçümseyici ifadeler, kırıcı tenkitler, niyet okumalar ve ithamlar meşveretin maksadını gölgeler. Çünkü bu vaziyette hakikat ikinci plânda kalır, nefisler ön plana çıkar. Her ne pahasına olursa olsun “hakikati incitmemek”1 lâzımdır. Çünkü  “El-hakku Ya’lû Velâ-yûle aleyhi”2  Yani “Hakkın hatırı yücedir, hiçbir şey ondan yüce ve üstün olamaz”

Üslup, meşveretin ayrılmaz bir parçasıdır

Risale-i Nur’da ihlâs, uhuvvet ve şefkat yalnızca neticeye ait değil, kullanılan usule de aittir. Haklı bir fikir bile kaba ve kırıcı bir üslupla ifade edilirse, kalblerde kırgınlık meydana getirebilir.

Bediüzzaman’ın hususan Uhuvvet ve İhlâs Risaleleri’nde üzerinde durduğu esaslardan biri, mümin kardeşini incitmekten sakınmaktır. Kardeşlerinin kalbini kırmak, şahs-ı manevînin kuvvetini zayıflatır. Şahs-ı manevînin hukuku ise her şeyden kıymetlidir.

Bu sebeple meşverette; delil konuşmalı, şahıslar değil. Fikirler tenkit edilebilir; kişiler tahkir edilemez. Sertlik yerine vakar ve nezaket hâkim olmalıdır. “Risale-i Nur’un mesleği, nezihâne ve nazikâne ve kavl-i leyyindir.”3 Hem “Hizmet-i Kur’âniyede bulunanlar; “Envâr-ı Kur’âniyenin sühûlet-i intişarları için irşâd ve nasihâtinde”Ona yumuşak söz söyleyin.”4 ayetindeki lûtf-u irşâdıkendine rehber etsin.”5 ifadeleri bizi bağlamaktadır.

Kırıcı sözler meşveretin neticesini etkiler........

© Yeni Asya