Türkiye ile Yunanistan arasında ilişkiler, bugünlerde yeniden uluslararası gündemin dikkat çeken başlıklarından biri. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis, 11 Şubat 2026’da Ankara’da Türkiye-Yunanistan Yüksek Düzeyli İşbirliği Konseyi’nin Altıncı Toplantısı’nda bir araya geldi. Görüşme, hem iki ülke arasında yıllardır süren çetrefil meselelerin yönetimi hem de olası işbirliği alanlarının genişletilmesi açısından önemli bir dönemeç olarak görülüyor.

Bu tür zirveler, yalnızca iki komşu ülke arasında resmi protokoller imzalanması anlamına gelmez; aynı zamanda sınır ötesi sorunların ele alınmasına dair niyet okuması yapılabilen diplomatik bir platformdur. Mevcut görüşmelerde deniz sınırları, Ege ve Doğu Akdeniz’e ilişkin talepler gibi uzun süredir tartışmalı başlıkların yanı sıra ekonomik, kültürel, bilimsel ve teknik işbirliği alanları da masaya yatırıldı. İki lider, kapsamlı bir ortak deklarasyon imzaladı ve ticaret, teknoloji, kültür, afet hazırlığı gibi çok çeşitli sektörlerde somut anlaşmalar üzerinde mutabık kaldı.

Bu işbirliğinin bir başka boyutu da ticaret hacmi. Son dönemde Türkiye ile Yunanistan arasındaki ticaret hacmi önemli ölçüde büyüdü ve iki ülke, hedeflerini 10 milyar dolar civarına çıkarmak üzere çalışıyor. Bu hedef, sadece rakamsal bir hedef değil; aynı zamanda komşuluk ilişkilerinde ekonomik bağımlılık ve karşılıklı kazan-kazan yaklaşımının pragmatik bir yansıması olarak okundu.

Elbette bu tür diplomatik süreçler kolay ilerlemez. İki ülkenin tarihsel birikimi, coğrafi ve stratejik çekişmeler hâlâ varlığını koruyor. Ancak bugün Ankara’da atılan adımlar, düşmanlıktan ziyade diyalogun ve hukukun üstünlüğünün ön planda tutulması yönünde güçlü bir sinyal veriyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan, ilişkilerin uluslararası hukuk temelinde çözülebileceğine dair inancını açıkça ifade etti; bu yaklaşım, hem Ankara’da hem Atina’da yankı buldu.

Sonuç olarak bu zirve, sadece iki ülke arasında protokol imzalamaktan öte bir mesaj taşıyor: Zorlu meseleler diyalogla aşılabilir, ekonomik ve kültürel temaslar ise iki tarafı da birbirine daha çok yakınlaştırabilir. Bu adımın ne kadar derin bir barış ve işbirliği sürecine dönüşeceğini zaman gösterecek olsa da bugünkü tablo, bir “komşuluk diplomasisinin” yeniden inşa edilebileceğinin göstergesi olarak okunabilir.

© Yeni Ankara