menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Vedalaşma cesaretini kaybeden kuşak ve "ghosting" salgını

3 0
previous day

Bir zamanlar insanlar birbirlerinin hayatından çıkarken en azından bir cümle kurardı. Bazen uzun bir konuşma yapılır, bazen kırgınlıklar dile getirilir, bazen de göz göze gelinerek yollar ayrılırdı. Her ayrılık kolay değildi elbette. Kimi zaman gözyaşı dökülür, kimi zaman öfkeyle kapılar kapanırdı. Ama en azından bir şeyin bittiğini bilirdik. Şimdi ise vedalar bile sessizleşti. İnsanlar artık birbirlerinin hayatından çıkmak için kapıyı çarpmıyor; hiçbir iz bırakmadan ortadan kayboluyor.

Bir gün saatlerce konuştuğunuz, geleceğe dair planlar yaptığınız, en özel düşüncelerinizi paylaştığınız biri, ertesi gün sanki hiç hayatınızda olmamış gibi davranabiliyor. Mesajlarınıza cevap vermiyor, telefonlarınızı açmıyor, sosyal medyada sizi görmezden geliyor. Ne bir açıklama ne bir gerekçe ne de son bir cümle… Sadece derin bir sessizlik.

Modern dünyanın bu yeni ilişki biçiminin bir adı var: Ghosting.

İngilizce "ghost" kelimesinden türeyen bu kavram, bir kişinin herhangi bir açıklama yapmadan iletişimi aniden kesmesini ve karşısındaki insanın hayatından kaybolmasını ifade ediyor. İlk bakışta basit bir iletişim tercihi gibi görünse de aslında arkasında çok daha büyük bir sorun yatıyor: İnsanların birbirlerine karşı sorumluluk almaktan giderek uzaklaşması.

Peki, ne oldu da vedalaşmak bu kadar zorlaştı?

Belki de artık kimse zor konuşmaların sorumluluğunu taşımak istemiyor. Birine artık görüşmek istemediğini söylemek, karşı tarafın üzüntüsünü görmek, sorularıyla yüzleşmek ve kendi kararını açıkça ifade etmek gerekiyor. Bunların hepsi belli bir duygusal olgunluk ve cesaret istiyor. Oysa iletişimi kesmek çok daha kolay.

Telefonu sessize almak, mesajı okumamak, sosyal medya hesaplarından uzaklaşmak ya da hiçbir açıklama yapmadan engellemek… Böylece kişi kendi hayatına kaldığı yerden devam ederken geride bıraktığı insan, cevapsız soruların içinde kayboluyor.

Bugün ilişkilerde belki de en büyük sorunlardan biri, bitirmeyi bilmemek değil, bitirirken konuşmayı göze alamamak.

Sessizlik de bir cevap ama her zaman yeterli değil

Ghosting'e maruz kalan bir insanın yaşadığı en büyük sorun, ilişkinin sona ermesinden çok neden sona erdiğini bilememek. Çünkü insan zihni belirsizliği sevmez. Bir olayın nedenini, sonucunu ve kendisiyle ilgili anlamını öğrenmek ister.

Cevap gelmediğinde ise zihin kendi cevaplarını üretmeye başlar.

"Acaba yanlış bir şey mi söyledim?"

"Bir davranışım mı onu benden uzaklaştırdı?"

"Hayatında başka biri mi var?"

"Yoksa benimle konuştuğu süre boyunca aslında hiçbir şey hissetmedi mi?"

Bu soruların her biri, insanın kendisiyle ilgili şüpheler geliştirmesine neden olabilir. Bir süre sonra karşısındaki kişinin davranışını anlamaya çalışırken kendi değerini sorgulamaya başlar. Oysa bir insanın iletişimi kesme biçimi, geride bıraktığı kişinin değersiz olduğunu göstermez.

Bazen insanlar kendi duygularıyla yüzleşemedikleri için kaçar. Bazen sorumluluk almaktan çekinir, bazen de karşısındaki insanı üzmekten kaçınırken çok daha büyük bir kırgınlığa neden olur. Ancak gerekçe ne olursa olsun, açıklamasız kaybolmanın diğer tarafta bıraktığı belirsizlik kolay taşınan bir yük değildir.

Üstelik sessizlik her zaman masum bir tercih........

© Yeni Ankara