Yıllar sonra geri dönüldüğünde aynı sokak gibi görünse de bambaşka bir his bırakıyor. Eski bir apartmanın önünde başlayan hikâye, insanın kaybettiği zamana duyduğu özlemi anlatıyor.

Bazı sokaklar insanın hafızasında olduğundan daha geniş kalıyor. Yıllar sonra gidince anlıyorsun bunu. Çocukken sonsuz gibi gelen yollar aslında birkaç dakikalık mesafeymiş. Dev gibi görünen apartmanlar küçülmüş, mahalledeki bakkal kapanmış, köşedeki boş arsaya yüksek bir bina yapılmış.

Ama insanı asıl şaşırtan değişen binalar değil, kendisinin değişmiş olması...

Geçen ay, uzun zaman sonra çocukluğumun geçtiği mahalleden geçtim. Aslında özellikle gitmemiştim. "Yolum düştü" denir ya, biraz öyle. Sokağın başına geldiğimde ilk hissettiğim şey tanıdık bir yabancılıktı. Her şey aynı gibiydi ama hiçbir şey........

© Yeni Ankara