Sabahın erken saatleri.

Şehrin üzerinde gri bir gökyüzü vardı.

Yağmur yağacak gibiydi ama henüz tek damla düşmemişti.

İnsanlar işe yetişmek için kaldırımlarda hızlı hızlı yürüyordu.

Bir adam elindeki telefonu kontrol ediyordu.

Bir kadın mesaj yazıyordu.

Bir başkası kulaklıkla konuşuyordu.

Trafikte sürücüler ışığın değişmesini bekliyordu.

Kimsenin başı yukarıda değildi.

Tam o sırada gökyüzünde büyük bir kuş sürüsü belirdi.

Yüzlerce kuş aynı anda yön değiştirdi.

Bir anlığına gökyüzü hareket eden siyah bir tabloya dönüştü.

Ama neredeyse kimse fark etmedi.

Çünkü herkes başka bir yere bakıyordu.

Belki de çağımızın en büyük kayıplarından biri tam olarak bu: Gözümüz açık ama etrafımızı görmüyoruz.

Hep bir yere yetişiyoruz

Sabahları acele ediyoruz.

Öğlen acele ediyoruz.

Akşam eve dönerken acele ediyoruz.

Hafta sonu bile plan yapıyoruz.

Başka bir yere yetişiyoruz.

Ertesi gün yeniden başlıyor.

Hayatımızın büyük bölümü “bir sonraki iş” düşüncesiyle geçiyor.

Bu yüzden bulunduğumuz anı çoğu zaman fark etmiyoruz.

Otobüs beklerken durağı görüyoruz ama çevreyi görmüyoruz.

Yürürken yolu görüyoruz ama insanları görmüyoruz.

Bir kafede otururken masayı görüyoruz ama dışarıdaki hayatı fark etmiyoruz.

Şehir bize sürekli bir şey söylüyor

Bir ağacın yaprakları…

Eski bir binanın duvarındaki izler…

Sokağın köşesinde yıllardır duran bir dükkân…

Akşam güneşinin binalara vurması…

Yağmurdan sonra kaldırımda oluşan yansımalar…

Bir sokak kedisinin aynı kapının önünde beklemesi…

Bunların hepsi aslında hayatın küçük ayrıntıları.

Ama biz büyük şeylerin peşinden koşarken küçük olanları kaçırıyoruz.

Çünkü artık her şeyin bir amacı olması gerektiğini düşünüyoruz

Yürüyorsak bir yere gitmeliyiz.

Oturuyorsak dinlenmeliyiz.

Dışarı çıktıysak bir işimiz olmalı.

Telefonu açtıysak bir şey izlemeliyiz.

Bekliyorsak zaman........

© Yeni Ankara