Çenesini kapaması gerekenler..MURAT ALAN

Ortadoğu yine yanıyor. ABD ve İsrail’in 28 Şubat’ta İran’a başlattığı saldırı, bölgeyi yeni bir savaş sarmalına sürükledi. Washington bunu “nükleer tehdidi bertaraf etme” zırvasıyla sundu, Tel Aviv ise varoluş güvenliği söylemine yaslandı. 

Tahran hedef alındı, karşılık gecikmedi. İran balistik füzelerle misilleme yaptı, Körfez gerildi.. 

Savaş artık kontrollü bir operasyon değil, zincirleme bir tırmanış.

ABD’nin Irak’ta, Afganistan’da, Suriye’de bıraktığı tablo ortada. “Barış” söylemiyle girilen her yerde geride istikrarsızlık, kan ve gözyaşı kaldı. İsrail’in güvenlik doktrini ise tehdit algısını sürekli genişleterek coğrafyayı daraltma üzerine kurulu. Bugün İran vuruluyor. Yarın kim? Bu yangın bölgesel kalır mı, yoksa küresel bir kırılmaya mı dönüşür? Cevabı belirsiz.

Ama bizim için asıl soru şu, bu kaos Türkiye’ye sıçrarsa biz ne yapacağız?

Tam burada, içerdeki büyük çelişkiyle yüzleşmek zorundayız.

Daha birkaç ay önce 100 bin TL üzeri kredi kartlarına yıllık 750–1000 TL’lik Savunma Sanayi Fonu katkısı gündeme geldiğinde ortalığı ayağa kaldıranlar kimdi? 

Kredi kartı limitini 99 bine düşürerek “direniş” yaptığını sananlar… 

“Halk soyuluyor” diye sosyal medya kampanyası başlatanlar… 

Sanatçı kontenjanından ahkâm kesenler… 

Emekli maaşı üzerinden popülizm yapanlar… 

CHP’li siyasetçiler, Zafer Partililer, Deva Partili vekiller..

Bugün aynı kesimler “Olası savaşa hazır mıyız?” diye soruyor.

Savunma sanayine katkıyı fazla görenlerin, savaş kapasitesi tartışması yapması sadece siyasi bir tutarsızlık değil; zihinsel bir kırılma. 

Çünkü mesele para değil, refleks meselesi. 750 TL’yi savunmaya çok görüp, kriz çıktığında “devlet nerede?” diye soramazsınız.

Milli güvenlik romantik nutuklarla sağlanmaz. 

“Vatan millet” tweetleriyle de sağlanmaz. Savunma bütçesi fedakârlık ister. Strateji ciddiyet ister. Eğer bir ülke savunma altyapısını güçlendirmek için kaynak üretmeye........

© Yeni Akit