Bir zamanlar çocukluk; sokakta misket oynamaktı, ip atlamaktı, dizler kanasa da kalplerin tertemiz kaldığı yıllardı.Şimdi ise…14 yaşında bir çocuk, kendi yaşıtını bıçaklıyor.13 yaşındaki çocuklar çeteler kuruyor, güç savaşına giriyor.Henüz “çocuk” bile olamamış kızlar anne oluyor. Okul sıraları bilgiyle değil, zehirle doluyor.Sormak gerekiyor:Biz neyi kaybettik?Bu çocuklar bir sabah uyanıp mı “şiddet” oldu?Bir anda mı nefretle doldu yürekleri?Elbette hayır…Bir yerde bir aile suskun kaldı.Bir yerde bir öğretmen çaresiz bırakıldı.Bir yerde bir toplum “bana dokunmayan yılan........

© Van Havadis