Zaman zaman, aralarında Üst düzey yönetici ve okul müdürlerinin de bulunduğu eğitim camiasından insanlar yaklaşıyor. Alçak sesle, bazen çekinerek, hatta konuşmaya başlamadan önce sağına soluna bakıp dile gelerek, bazen gözlerinin içine bakarak bazen de paylaşımlarımıza mesaj yoluyla şunları söylüyorlar: “Takip ediyoruz mücadelenizi… Gerçekten takdir ediyoruz. Destek olmak isterdik. Doğru olanı yapıyorsunuz. Hatta olması gereken sendikacılığı siz yapıyorsunuz.”

Bu sözler elbette onur verici. Ama aynı zamanda insanın yüreğine ağır bir gerçek de bırakıyor: Bir çaresizlik…

Çünkü bu cümlelerin satır aralarında şu var: “İçimizde bir çığlık var ama gücümüz yok. Cesaretimiz yok. Biz yapamıyoruz. Bizi kurtaracak olan sizsiniz.”

Hatta bazıları resmî olarak bizimle aynı tarafta bile değil. Üyesi oldukları yapıların tam karşısında durduğumuzu bildikleri hâlde, gönüllerinin bizimle olduğunu öyle güçlü hissettiriyorlar ki… İşte bu, insanın omzuna yük değil, kanat oluyor.

Biliyoruz; bu çok büyük bir mücadele, cepheler çok, cepheler kalabalık. Biliyoruz; meşakkatli, bazen koşarken........

© Van Havadis