Müzik sektörü bugün dijital dönüşümle olduğu gibi yeni bir emek hırsızlığı biçimiyle de karşı karşıya… Eskiden bir şarkının “çalınması” daha barizdi… Melodi alınırdı, söz benzetilirdi, düzenleme kopyalanırdı. Bugün ise hırsızlık daha “modern” bir kılıfla gerçekleşiyor; sanatçıların eserleri “remiks” adı altında, “yapay zekâ yorumu” veya “nostalji projesi” adı altında yeniden paketleniyor. Ve tüm bunlar yapılırken eser sahiplerinden izin alınmıyor!  Bugün birçok eski jenerasyon söz yazarı ve besteci, dijital sistemlere yeterince hâkim değil. Eserlerinin hangi platformlarda kullanıldığını, kimlerin bunlardan gelir elde ettiğini, hangi şarkılarının remikslerinin yapılıp yayınlandığını ya da eserlerinin hangi yapay zekâ versiyonlarının dolaşıma sokulduğunu takip etmek onlar için kolay değil. İşte tam da bu boşluktan yararlanan açıkgözler yıllar önce yazılan söz ve besteleri kendileri için ticari bir fırsata dönüştürüyor. Bir şarkıyı alıyorlar, üzerine elektronik bir altyapı koyuyorlar mesela… Ya da eseri yapay zekâya yeniden okutuyorlar. Bazen eski bir besteyi “yeni bir müzik türünde” sunuyorlar. Bazen de “nostalji” adı altında dinleyicinin hafızasında yer etmiş şarkıları yeniden dolaşıma sokuyorlar. Bu eserin bir sahibi olduğunu -bilinçli olarak veya cehaletlerinden- atlıyor; bu şarkının kullanılabilmesi için söz yazarı ve........

© Turktime