Küçükken en çok sorulan “büyüdüğünde ne olacaksın?” sualine, "önce adam olacağım" demeyi çok isteyenlerdendim ama cevabımız çevremizdeki mesleklerden ibaretti. Kimimiz doktor, kimimiz mühendis, kimimiz de öğretmen olacağım derdik. Kimse “yazılım mühendisi” demezdi herhâlde...

Üniversitede okurken sadece bir çift ayakkabımız olurdu. Boya zamanı boyacıların hayat hikâyelerini dinler, meraklı sorularına muhatap olurduk. Konu "sen ne okuyorsun?"a geldiğinde “Mühendislik” derdim. O zaman "Ah be oğlum, ormancı olaydın ya!" Bir diğeri ise “Abe delikanlım, sen komiser ol” filan derdi. Komiserliği bilemem ama ormancı olmak bir ayrıcalıktı. Herkes ormancı olamazdı. Memleketimin ormanları sağ olsun.

Bizim zamanımızın babaları, çocuklarına okusunlar diye içinde korku barındıran bir tercih (!) şansı tanırlardı. "Okumazsan sanayide çırak olursun" tekdiri vardı. Neyse ki biz okuduk!.. Okuyamayıp sanayide çırak olanlar var ya;........

© Türkiye