Konforun şeker kaplı zehri!
İnsan, rahat ettikçe gerçekten iyi mi olur? Modern hayat bize bunun cevabını çoktan vermiş gibi görünüyor. Daha az yorul, daha hızlı ulaş, daha kolay tüket, daha az bekle, daha az zahmet et… Hayatın neredeyse her alanında insanın karşısına çıkan temel vaat şu:
Sen uğraşma, biz senin yerine yapalım.
Bu elbette büyük bir konfor. Fakat konfor ile bağımlılık arasındaki mesafe bazen düşündüğümüzden daha kısa olabiliyor.
Çünkü insanın tabiatında sadece rahat etmek yoktur. İnsan aynı zamanda yürümek, taşımak, üretmek, beklemek, sabretmek, karar vermek, zorlanmak ve zorluğun içinden geçerek güçlenmek üzere yaratılmıştır. Kas nasıl kullanılmadığında zayıflıyorsa, insanın sabretme, dayanma, karar verme ve kendi işini görme kapasitesi de sürekli başkaları tarafından üstlenildiğinde körelebilir.
Belki konforun en tehlikeli tarafı da budur. Acı vermediği için fark edilmez. Hatta başlangıçta mutluluk verir. İşimizi kolaylaştırır, bizi yormaz, zaman kazandırır. Fakat zamanla insan, daha önce hayatın sıradan bir parçası olan küçük zahmetlere bile tahammül edemez hâle gelebilir.
Eskiden insan yürüyerek........
