Bazen insanın içinden geçiyor. Sabah kalkınca kendisini bekleyen bir iş olmasa. Kimse bir şey sormasa. Neyi eksik, neyi fazla diye düşünmese. Evde herkes aradığını kendi bulsa. Hatta bize sormadan önce bir bakmayı denese.

Hele bir de yaptığımız iş ertesi gün yeniden yapılacaksa… İnsan bir noktada, “Ben bunu dün de yapmıştım” diye itiraz etmek istiyor. Evin bu itirazı dikkate aldığı pek görülmemiş gerçi.

Ama işin tuhaf bir tarafı var. İnsan, bugün yükünden bunaldığı sorumlulukların bir kısmını alabilmek için vaktiyle epey uğraş vermemiş midir?

Diyelim ki bir öğrenci, istediği okula girmek için aylarca ders çalışıyor. Uykusundan, gezmesinden, sevdiği şeylerden vazgeçiyor. Kazandığını öğrenince de seviniyor. Oysa kazandığı, yıllarca sürecek derslerin, ödevlerin, sınavların sorumluluğunu üstlenme hakkı. Bunların hepsini göze almış; yeter ki o okulun öğrencisi olabilsin.

İş görüşmesinden haber bekleyen genç de öyle. Telefon çalsa diye gözü ekranda. “Sizinle çalışmak istiyoruz” dediklerinde, ertesi sabah erkenden kalkacağını düşünerek üzülmüyor.

“Beni seçtiler” diyor. Aradan zaman geçiyor sonra gün geliyor, aynı genç: “Her iş de bana kalıyor” diye söyleniyor.

Aslında anlamak ve anlayışlı olmak gereken konu şu. Birinde o işe layık görülmenin sevinci, diğerinde üstlendiği işin yorgunluğu var. Zamanla yorgunluk öne........

© Türkiye