Kur’ân-ı kerim kursunun emekli olmuş yaşlı Akif Hoca’sının artık gözleri bile az görüyordu. Radyoda mukabele sesini duyunca kulak kesildi. Yıllar önceye kapı araladı bu ses...

Program bitince spiker okuyan hafızın ismini söylediğinde parmakları bastonunun sapını sıktı. “Bu o” dedi... “Bu o çocuk...”

Hatırladı dün gibi... O gün, kursun avlusuna elinden sıkıca tuttuğu oğluyla birlikte yorgun bir kadın gelmişti. Gözleri görmeyen oğluna Kur’ân-ı kerim öğretmesi için ricada bulunmuştu kendisine. Kursun yöneticisi Akif Hoca “Annesi, burada gören çocuklar bile zorlanıyor. Bu evladımız nasıl hafız olacak?”

Ama anne “takdir Allah’ın hocam. Biz sebepten kaçmayalım” demişti. Akif Hoca, kayıt kâğıdını imzalamış kaydını yapmışlar en arka odada bir yer ayırtmışlardı. Onunla kimseler aslında ilgilenmiyordu. Çocuklar okurken o dinliyor zihninde her harfi ezberliyordu.

Kursun hocalarından Hasan Efendi bir sabah avludan geçerken çocuğun sesini duydu. Kulak kesildi. Sonra yanına gitti:

-Evladım, sana kim ders yaptırıyor, dedi. Çocuk mahcup bir şekilde duyduklarımı unutmamaya çalışıyorum, dedi.

-Yanlışlarını kim düzeltiyor?

-Allah’ın........

© Türkiye