Zaman yoruldu… Şehirler yoruldu… İnsan ise en çok kendi içinde yoruldu…

Bir vakitler akşam olunca sokakların üstüne tatlı bir sükût inerdi. Gün, yavaş yavaş omuzlarındaki yükü bırakır; evlerin pencerelerinde sarı ışıklar yanar, sofraların buğusu göğe ince ince yükselirdi. İnsanlar kapı önlerinde oturur, çaylar demlenir, sözler acele edilmeden söylenirdi. Şimdi ise gece, gündüzün devamı gibi… Işıklar sabaha kadar uyanık, caddeler sabaha kadar telaş içinde… Fakat bütün bu hareketin ortasında insanın ruhu derin bir sessizlikte üşüyor.

Çünkü modern insan dinlenmeyi unuttu. Hayır, yanlış anlaşılmasın… Uyumayı değil… Dinlenmeyi…

Bugün herkes yatağa giriyor ama kaç kişi gerçekten huzurla gözlerini kapatabiliyor? Kaç insan başını yastığa koyduğunda zihnindeki fırtınaları susturabiliyor? Kaç gönül, gecenin karanlığında kendi içine düşen gürültüden kurtulabiliyor?

Meğer insanı en çok yoran şey çalışmak değilmiş…

Dağınıklıkmış… Telaşmış… Bitmeyen yetişme hissiymiş…

Ruhun nefessiz kalmasıymış…

Tasavvuf büyükleri bu sırrı asırlar önce fark etmişlerdi. Onlar için dinlenmek yalnız........

© Türkiye