Dijital yakınlık kolaydır ama...
Arkadaş deyince aklımıza kim gelir? Kapısını çaldığımız, sohbet ettiğimiz, hâlini hatırını sorduğumuz insanlar. Oysa zamanımızı ve dikkatimizi verdiğimiz kitaplar, programlar ve her gün izlediğimiz kişiler de bir bakıma zihnimize arkadaşlık eder.
Bir dostun sözünü günlerce düşünürüz. Ekranda gördüğümüz bir hayat da zihnimizde kalabilir. Telefonun etkisini yalnızca elimizden aldığı dakikalarla ölçmek, geride bıraktığı izleri gözden kaçırmaktır.
“Çevremde anlaşabileceğim kimse yok; insanlarla vakit öldürmektense, onların şikâyetlerini dinlemektense faydalı videolar izlerim” diyebiliriz. Haklı bir sebep gibi de görünebilir. Fakat ekranda gördüğümüz insanlar çoğunlukla hayatlarının seçilmiş taraflarını gösterir; düzenli evler, özenli sofralar, düşünülerek söylenmiş cümleler…
Karşımızdaki insan ise bazen yorgundur, bazen düşüncesizce konuşur, bazen bizi yanlış anlar. Seçilmiş görüntülere alıştıkça bu sıradan kusurlar gözümüzde büyüyebilir. Sonra “İyi ki kimseyle görüşmüyorum” diyerek ekrana biraz daha yaklaşırız.
Dijital yakınlık kolaydır. Kimseyi ağırlamayız, zahmete girmeyiz, kimsenin derdini sonuna kadar dinlememiz gerekmez. Merakımızı giderir, sohbet etmiş gibi hissederiz. Açlığımızı bisküviyle bastırmaya benzer bu: Bir süre iyi gelir ama her ihtiyacımızı karşılamaz.
Bir de........
