Geçen gün tesadüfen bir video gördüm. Üsküdar'da, mübarek Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri'nin türbesinin önünde hayırsever bir vatandaş iki kutu simit koymuş, hayrına dağıtıyor... Buraya kadar bir sıkıntı yok, biliyorum. Gelin görün ki adamcağız her saniye defalarca "Lütfen herkes birer tane alsın, diğer arkadaşlara da kalsın" diye rica etmesine rağmen; her gelen üçer, dörder, beşer; hatta onar tane alıp âdeta kucağını dolduruyor.

Bu nasıl bir düşüncesizliktir? İnsan hayret ediyor. Hani bu insanlar günlerdir aç bile olsa, başka aç olabilecekleri de düşünmeli ve sadece bir tane almalı değil mi? Bunu söylemeye bile gerek olmamalı. Bizim ecdadımız savaş meydanında son nefesini verirken dahi kırbadaki suyu kardeşine vermeyi tercih etmiş bir millet iken, “bizler hangi ara bu hâle geldik Allah'ım!" demekten kendimi alamadım.

Üstelik bu kapıya gelenler sıradan insanlar olmasa gerek. Bu mübarek kapıda bunu yapan yetişkinler, arka sokaklarda gençlerin yaptıklarını kınamamalı...

Bizler neden bir türlü eğitimi, dürüstlüğü ve doğruluğu içselleştiremiyoruz? Acaba hayatımız bir vitrin misali sürekli gösterişten ibaret olduğu için mi? Samimiyetimiz,........

© Türkiye