“Parmağıma takıp dükkândan çıktıktan sonra rahmetli babamı, yanımda gibi hissettim.”

Geçenlerde annemle ana oğul sohbet ediyorduk. Dünyanın gelip geçici olduğundan, insanın hayırlı amellerinden başka geriye hiçbir şey kalmadığından bahsediyorduk. Annem, rahmetli babamdan albümlerdeki fotoğraflardan ve hatıra olarak sakladığı birkaç eşyasından bahsedince onların neler olduğunu sordum. Saydıklarından biri de babamın akik taşlı gümüş yüzüğü idi. “Görebilir miyim?” deyince getirdi. “Verirsen takarım” deyince “çekmecede duracağına evladının parmağında olsun” dedi ve verdi. Ben ömrümde hiç yüzük takmamıştım. 1980’li yıllarda subaydım ve maalesef o zamanlar gümüş yüzük takan damgalanıyordu, o sebeple evlendikten sonra bile yüzük takmamıştım.

Annemim........

© Türkiye