Bugünlerde yapay zekâ tartışmaları, teknik kapasite ve ekonomik kaygıların sığ sularında dönüp duruyor. Mevzuyu her yanından tutup çekiştirdik. İş gücü piyasasından veri güvenliğine kadar her şeyi konuştuk. Ama asıl sarsıcı olan ontolojik kırılmayı ıskalıyoruz.

O da şu: İnsan kibri, kendi ürettiği makinelerin önünde diz çöküyor. Kendi dehasıyla övünen insan, şimdi o dehanın dijital bir kopyası karşısında kendi benzersizliğini sorguluyor. Ve düşünebilen makineler, insanlığı zorunlu bir alçak gönüllülüğe davet ediyor.

Bu, modern çağın en ironik ve belki de sindirilmesi en zor dersi olabilir.

***

Veri nehirlerinden doğmuş bu metalik varlık insanlığa şunu fısıldıyor:

“Ey insan! Senin dehan, ustalığın ve biricik sandığın yeteneklerin, kopyalanabilir ve aşılabilir. Yüzyıllardır övündüğün o büyük gölge oyunu sona erdi. Artık kendine gel ve varoluş sebebini bir kez daha düşün!..”

Kuleler diktik, atomu parçaladık, evrenin sınırlarını zorladık ve her adımda zafer naralarıyla “İşte insanın gücü!” diye haykırdık. Hatta fizik kurallarını açıklayabildiğimiz........

© Türkiye