Bundan tam on sekiz yıl önceydi. Okulda, şube öğretmenler kurulu toplantısındaydık. Ben 8D sınıfının İngilizce öğretmeniydim ve her zaman olduğu gibi toplantı 8A ile başladı.

Bu toplantıların bir ritmi vardı, ezbere bilirdik. İlk şubeye herkes büyük bir motivasyonla başlar, öğrencilerle ilgili her şey konuşulurdu. İkinci şubede cümleler kısalır, detaylar gizli bir anlaşmayla atlanırdı. 8C sınıfına gelince de esnemeler gerinmeler başlar, pedagojik derinliği olan analizler telgraf metnine dönüşürdü.

Ve sıra son şubeye geldiğinde, eve gitme telaşına bulaşmış o talimat gelirdi:

“Evet arkadaşlar, hızlıca toparlayalım!”

Bu sorudan sonra da birkaç kırık dökük cümle kurulur ve toplantı biterdi.

İşte ben o toparlama grubundaydım. Yani iki-üç saat boyunca tek kelime etmeden oturacak, sonunda birkaç cümle söyleyip kalkacaktım.

İlk bir saat konuşulanları dinledim. Bir ara kendi sınıfımdaki öğrencilerle ilgili ajandaya notlar yazdım. İkinci saatin sonunda iyice bunaldım ve ajandaya bir şeyler çizmeye başladım.

Önce kendi etrafında dönen daireler, sonra o daireleri bir köprü gibi birbirine bağlayan çizgiler ve nihayet çizgilerin gövdesine sarılan sarmaşıklar…

Sarmaşıklar sayfanın alt sınırına ulaşınca diğer........

© Türkiye