Biz nesiller, kendimizi bildiğimiz vakitlerde büyüklerimizden dinlediğimiz ahıra çevrilmiş câmiler, yıkık câmi kalıntıları merkezli olarak Müslüman’a ve İslâmiyet’e yapılan mürted mezalimlerine dâir anlatılanlarla büyümüştük.Daha sonraki yıllarımızda mâbedlerimizin, içler acısı hâlini bizzat fark eder olduk.Yetişme yaşlarımızda; esir edilip zincire vurulmuş, Fatih Sultan Mehmed Han Vakfı’nın mülkü Ayasofya Camiî’nin kurtulması için verilen yorulmaz ve şanlı mücadelenin içindeydik.Son bir asırda mübârek ecdadımızdan mîras kalmış olan câmi, mescîd, medrese ve dergâhın en az yüzde yirmisinin şu veya bu hâinlik veya şifâ kabul etmez cehaletle yıkılıp yok edildiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Böyle bir utanılası irfan kıyımını yeryüzünde başka hiçbir millet yaşamış olamaz. İslâmiyet’i, Allah’ı, Kâinatın Efendisini hatırlatan her şeye buğz ediliyordu. Kemalist tek parti zihniyetinde Türkiye’de, Vehhabi sapmasında da Haremeyn-i Şerifeyn denen Mekke ve Medine ile Hicaz bölgesinde Osmanlı ve önceki asır İslâm irfân ve san’at eserleri, kazınıp yok edildiler. Bugün, Kâbe’ye yukarıdan bakan çok katlı ve Londra taklitli otelin olduğu yerde Ecyâd Kalesi vardı. Bu kaleyi, Müslüman Türk, Kâbe-i Şerifi muhafaza maksadıyla inşâ etmişti. Bir askerî birliğimiz, gece-gündüz buradan Kâbe-i Şerîfi takip ederdi. Bir gün bu nâdir yâdigârın yıkılacağı haberiyle ürperdik. Bu üzücü haber gündem oldu. Ecyâd Kalesi’nin yıkılmaması için çok vatanperver mücâdele verdi. Biz de bu sütunda ve diğer imkânlarda hayli ter döktük ama maalesef o cinâyet işlendi.Kısacası son yüzyılda Müslüman, sadece Kur’ân öğrenme, Ezan, Namaz, Tesettür vs. mevzularında baskı ve zorbalık yaşamadı. Bu mezalimi, alınların secdeye geldiği câmi ve mescîdlerle Ses Bayrağımız Ezân-ı Muhammedî’nin dalgalandığı minareler de yaşadı. Bir zaman evveline kadar İstanbul başta olmak üzere şehirlerimizde kubbesi veya minaresi yahut bir........

© Türkiye