“Ah bu Osmanlı milleti! Dünyada bunlar kadar saf, bunlar kadar kendi hâlinde, masum başka bir millet daha var mı?"

Keşiş Dağı eteklerinde bir çiftlik hayatı yaşıyorlardı. Zamanın din ve felsefe kitaplarını okuyor, Hurufi grupla münakaşa ve münazara ediyorlardı. Altı koldan birer müfreze gibi girip çıkmadıkları yer, muhit, grup, cemaat kalmamıştı. En çok korktukları kesim saraya yakın olanlar, dini bütün aileler ve devletine sadık askerlerdi.

Mutat vazifelerinin dışında dost edindikleri ailelere ziyaretlere gidiyor, fakir fukaraya yardım ediyor gibi görünmekten de geri kalmıyorlardı.

Zengin ve paralı olduklarından mı, yoksa yapılan propagandanın tesirinden mi ne? Günün her saatinde ziyaretçileri eksik olmuyordu köşkün. Bunlardan birçoğu da evlerinde bir tas sıcak çorba ikram etmek için davet etmeye gelenlerdi. İrtibatları da dengeyi de iyi kurmuşlardı. Haftanın birkaç akşamında kendi köşklerinde kabuller yapıyor, diğer günlerinde ise itimat ettikleri ve emin oldukları aileleri evlerinde ziyaret ederek, sevgi ve sempati........

© Türkiye