"Sen ne şahsiyetsizmişsin meğer? Bir daha seni, Gülşah’ın peşinde görmeyeyim! Doğan Bey bana emanet etti. Gölge gibi takip edeceğim."

- Kalk be şerefsiz adam! Bir Türk beyine yakışır mı el, etek öpmek? Sen ne şahsiyetsizmişsin meğer? Bir daha seni, Gülşah’ın peşinde görmeyeyim! Doğan Bey bana emanet etti. Gölge gibi takip edeceğim. Eğer görür, duyar ve işitirsem hiç acımam delik, deşik ederim o zaman!

Gülşah, zorla çekti, kaldırdı. Uzun bıyıkları akan kanlarla yapış yapış olmuş, çirkin yüzü daha bakılmayacak hâl almıştı. Biçare, yüzünü elleriyle örterek sakladı. Koşuşturmada, sırtındaki elbisesi de yırtılmıştı. Sesini iyice kalınlaştıran Gülşah;

- Defol, gözüm görmesin! İnsanların yüz karası!

Diye gürledi. O anlı, şanlı adam, süklüm, büklüm sıvıştı hemen.

Dikenlere, taşlara aldırmadan kedinin ağzından kurtulmuş lağım faresi gibi kayboldu, gitti, geldiği yere doğru.

Usulca köşkün arka kapısından odasına süzülürken Gülşah; “Maalesef öyle bir dünyadayız ki, büyükleri küçükler,........

© Türkiye